ಅಮರಗೊಂಡದಲ್ಲಿ ಬಸವ ಪುರಾಣ ಆಲಿಸಿ ಸದ್ಗತಿ ಹೊಂದಿದ ಗುಬ್ಬಿಗಳು | ಡಾ. ಸತೀಶ ಕೆ. ಇಟಗಿ, ಮುದ್ದೇಬಿಹಾಳ.

ಶ್ರವಣ ಎಂದರೆ ಆಲಿಸುವಿಕೆ. ಕೇವಲ ಕೇಳುವುದಲ್ಲ, ಅರಿತು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಶರಣರ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರವಣವು ಶಿವತತ್ವದ ಅರಿವು, ಗುರು ಉಪದೇಶ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲವೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ವಿಶ್ವಗುರು ಬಸವಣ್ಣನವರ ಪ್ರಕಾರ ಭಕ್ತರು ಪರಮಾತ್ಮನ ಗುಣಗಾನವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಲಿಸಿ ಮನನ ಮಾಡುವುದಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆಂದು ಬಸವಣ್ಣನವರು ಶರಣರ ಉಪದೇಶ ಕೇಳುವುದು, ಅವರ ಸಂಗ ಮಾಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಆಸೆಯೆಂಬ ಪಾಶದಲ್ಲಿ ಭವಬಂಧನನಾಗಿರ್ದೆನಯ್ಯಾ,
ಸಕೃತು ನಿಮ್ಮ ನೆನೆಯಲು ಎನಗೆ ತೆರಹಿಲ್ಲಯ್ಯಾ!
ಕರುಣಾಕರ, ಅಭಯಕರ, ವರದ, ನೀ ಕರುಣಿಸಯ್ಯಾ.
ಸಂಸಾರಬಂಧನವನು ಮಾಣಿಸಿ, ಎನಗೆ ಕೃಪೆಯ ಮಾಡಿ,
ನಿಮ್ಮ ಶ್ರೀಪಾದಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಭ್ರಮರನಾಗಿರಿಸು,
ಭಕ್ತಜನಮನೋವಲ್ಲಭ ಕೂಡಲಸಂಗಮದೇವಾ.
(ಸಮಗ್ರ ವಚನ ಸಂಪುಟ: ಒಂದು-2021/ಪುಟ ಸಂಖ್ಯೆ-22/ವಚನ ಸಂಖ್ಯೆ-69)

“ಸಕೃತು ನಿಮ್ಮ ನೆನೆಯಲು ಎನಗೆ ತರಹಿಲ್ಲಯ್ಯಾ” ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಲಿಂಗ, ಜಂಗಮ ಮತ್ತು ಪಾದೋದಕದ ಅರಿವನ್ನು ಹಾಗೂ ಗುರುವಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಮೂಲಕ ಪಡೆಯುವುದೇ ಮುಕ್ತಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗ. “ಗುರು ವಚನವಲ್ಲದೆ ನೇಮವೆಂದೆನಿಸದು” ಎಂದ ಬಸವಣ್ಣನವರು ಶಿವನ ನಾಮಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಜಪಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಆಲಿಸುವುದು ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. “ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ ಎಂಬುದೇ ಮಂತ್ರ, ನಮ್ಮ ಕೂಡಲಸಂಗಮದೇವನ ನೆನೆಯುವುದೇ ಮಂತ್ರವೆಂದರು”. ಅದಕ್ಕೆಂದು ಶರಣರ ನುಡಿ ಕೇಳುವ ಮೂಲಕ ಶಿವತತ್ವದ ಅರಿವು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಶಿವನಾಮ ಮತ್ತು ವಚನ ಪಠನದಿಂದ ಚಿತ್ತಶುದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆಲಿಸುವಿಕೆಯಿಂದ ಭಕ್ತಿಮಾರ್ಗ ಹೆಚ್ಚಿ ಭಕ್ತನನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆ ಎರಡೂ ಗುಬ್ಬಿಗಳ ಸದ್ಗತಿಯಿಂದ ತಿಳಿಯಬಹುದಾಗಿದೆ.

ನಾದಪ್ರಿಯ ಶಿವನೆಂಬರು, ನಾದಪ್ರಿಯ ಶಿವನಲ್ಲಯ್ಯಾ.
ವೇದಪ್ರಿಯ ಶಿವನೆಂಬರು, ವೇದಪ್ರಿಯ ಶಿವನಲ್ಲಯ್ಯಾ.
ನಾದವ ಮಾಡಿದ ರಾವಳಂಗೆ ಅರೆ ಆಯುಷ್ಯವಾಯಿತ್ತು.
ವೇದವನೋದಿದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಿರ ಹೋಯಿತ್ತು.
ನಾದಪ್ರಿಯನೂ ಅಲ್ಲ, ವೇದಪ್ರಿಯನೂ ಅಲ್ಲ,
ಭಕ್ತಿಪ್ರಿಯ ನಮ್ಮ ಕೂಡಲಸಂಗಮದೇವ.
(ಸಮಗ್ರ ವಚನ ಸಂಪುಟ: ಒಂದು-2021/ಪುಟ ಸಂಖ್ಯೆ-50/ವಚನ ಸಂಖ್ಯೆ-181)

ಮಾನವ ಜೀವನದ ಅನಿತ್ಯತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದ ವ್ಯರ್ಥತೆ ಕುರಿತು ಉಪದೇಶಿಸುವ ಈ ವಚನವು, ತಾನು ನಾದಪ್ರಿಯನೆಂದುಕೊಂಡರೂ, ವೇದಪ್ರಿಯನೆಂದು ಕೊಂಡರೂ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕ್ಷಣಿಕವಾದವು. ಒಂದು ದಿನ ಮನುಷ್ಯ ದೇಹವೇ ನಾಶವಾಗುವದು. ಅದು ರಾವಣನಂತೆ ಅಳಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ವೇದವನ್ನು ಓದಿದವರು ಬಹಳ ಶಿರೋಮಣಿಗಳು ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ಆ ವೇದಪ್ರಿಯನೆಂಬ ಹೆಮ್ಮೆಯೂ ಕೊನೆಗೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಭಕ್ತಿಯೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಅಹಂಕಾರ ಪಡದೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕೆಂದು ಈ ವಚನ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಪದವಿ, ಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಅಧಿಕಾರ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ; ದೇವರ ಭಕ್ತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಮೌಲ್ಯ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಈ ವಚನ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಕಲ್ಪತರು ನಾಡಾದ ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಗುಬ್ಬಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ತಾಲೂಕು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದೆ. ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದರ ಮೂಲ ಹೆಸರು ಅಮರಗೊಂಡ ಎಂದಿತ್ತು. ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಗದ್ದೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರ ದೇವಾಲಯವಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ “ಗದ್ದೆ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರ” ಆಲಯ ಎಂದೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಚೋಳ ಅರಸರಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರೂ, ಹೊಸಳ್ಳಿಯ ಹೊನ್ನಪ್ಪಗೌಡ ಎಂಬಾತ ಅಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣದ ಹೈದರ ಅಲಿ, ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನರಿಗೆ 500 ರೂ ದಿಂದ 2,500 ರೂ ವರೆಗೆ ಪಗೋಡಾವನ್ನು ಕಪ್ಪ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಅಮರಗೊಂಡದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿ. ಶ. 1403 ರಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಣ್ಣ ಎಂಬ ಪ್ರಕಾಂಡ ಪಂಡಿತನಿದ್ದ. ಅವನ ಮೊಮ್ಮಗನೇ ಗುಬ್ಬಿ ಮಲ್ಲಣಾರ್ಯ. ಅವನ ಕಾಲ ಕ್ರಿ. ಶ. 1475 ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ. ಹಳಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಸಾಧಿಸಿದ್ದನು. ಭೀಮಕವಿಯ ಬಸವ ಪುರಾಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದನು. ಅವನ ಮಗನೆ ಶಾಂತೇಶ, ಕ್ರಿ. ಶ. 1561 ರಲ್ಲಿ ತೋಂಟದ ಸಿದ್ದೇಶ್ವರ ಪುರಾಣ ರಚಿಸಿದ್ದನು. ಕನ್ನಡ ಭಾಷಾ ಪಂಡಿತನಾಗಿದ್ದ ಮಲ್ಲಣಾರ್ಯ, ತನ್ನೂರಿನ ಗದ್ದೆ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರ ಆಲಯದಲ್ಲಿ ಬಸವ ಪುರಾಣ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅದು ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ 48 ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಜರುಗಿತ್ತು. ನಿತ್ಯ ಪುರಾಣ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶಿವ ಭಜನೆಯ ಹಾಡು ಕೇಳಿ ಎರಡು ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಆಲಯದ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಾಂತಚಿತ್ತ್ತದಿಂದ ಬಸವ ಪುರಾಣ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. 48 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದಿನವೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಅತ್ತಿತ್ತ ಎಲ್ಲೋ ಹಾರಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪುರಾಣದ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ನಾದ ಕೇಳಿ, ಅದೇ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನಿತ್ಯ ಬಸವ ಪುರಾಣವನ್ನು ಬಹು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಪುರಾಣ ಹೇಳುವ ಮಲ್ಲಣಾರ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಆ ಊರಿನ ಸರ್ವ ಪುರಾಣ ಕೇಳುಗರೆಲ್ಲರೂ ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ 48 ನೇ ದಿನ ಪುರಾಣ ಮಂಗಲವಾಗುವ ದಿನದಂದು ಮಂಗಳಾರತಿ ಕೇಳಿ, ಅದೇ ಆಲಯದ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಎರಡೂ ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸದ್ಗತಿ ಹೊಂದಿದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಅದೇ ಗದ್ದೆ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರ ಆಲಯದ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಈಗಲೂ ಆ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ನೋಡಬಹುದಾಗಿದೆ. ಆ ಗುಬ್ಬಿಗಳ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಬಸವ ಭಕ್ತಿಯ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ ಸವಿನೆನಪಿಗಾಗಿ ಅಮರಗೊಂಡ ನಗರಕ್ಕೆ “ಗುಬ್ಬಿ” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು.

15 ನೆ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಚಾಮರಾಜನಗರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹರದನಹಳ್ಳಿಯ ಗೋಸಲ ಚನ್ನಬಸವೇಶ್ವರಸ್ವಾಮಿಗಳು ಲೋಕ ಸಂಚಾರಗೈಯ್ಯುತ್ತ ಗುಬ್ಬಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ್ದರು. ಅವರಿಂದಲೆ ತೋಂಟದ ಸಿದ್ದಲಿಂಗೇಶ್ವರರಿಗೆ ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಸನ್ಯಾಸ ದೀಕ್ಷೆ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ತಮ್ಮ 70 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗುಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಗುಬ್ಬಿಯಪ್ಪಸ್ವಾಮಿ ಎಂತಲೂ ಕರೆದರು. ಗೋಸಲ ಚನ್ನಬಸವೇಶ್ವರಸ್ವಾಮಿಯವರು ಅಲ್ಲಮ ಪ್ರಭುವಿನ ಶೂನ್ಯಪೀಠದ 18 ನೇ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದರು.

ವೇದವೆಂಬುದು ಓದಿನ ಮಾತು;
ಶಾಸ್ತ್ರವೆಂಬದು ಸಂತೆಯ ಸುದ್ದಿ.
ಪುರಾಣವೆಂಬುದು ಪುಂಡರ ಗೋಷ್ಠಿ,
ಆಗಮವೆಂಬುದು ಅನ್ನತದ ನುಡಿ,
ತರ್ಕವೆಂಬುದು ತಗರ ಹೋರಟೆ.
ಭಕ್ತಿ ಎಂಬುದು ತೋರಿ ಉಂಬ ಲಾಭ.
ಗುಹೇಶ್ವನೆಂಬುದು ಮೀರಿದ ಘನವು.
(ಸಮಗ್ರ ವಚನ ಸಂಪುಟ: ಎರಡು-2021/ಪುಟ ಸಂಖ್ಯೆ-143/ವಚನ ಸಂಖ್ಯೆ-465)

ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ವರ್ತನೆಯ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ವೇದಗಳನ್ನು ಓದಿದವನು ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಅವುಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ತರ್ಕವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ತರ್ಕದ ಮೂಲಕ ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದವನು ದೇವರ ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಗುಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಅರಿತವನು ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪರಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೆ ಮಾತಿನ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪರಮಾತ್ಮನ ನಿಜ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿದವರು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮಾತಾಡದೇ ಮೌನದಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಈ ವಚನ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಗಿಳಿಯೋದಿ ಫಲವೇನು?
ಬೆಕ್ಕು ಬಹುದ ಹೇಳಲರಿಯದು.
ಜಗವೆಲ್ಲವ ಕಾಬ ಕಣ್ಣು,
ತನ್ನ ಕೊಂಬ ಕೊಲ್ಲೆಯ ಕಾಣಲರಿಯದು.
ಇದಿರ ಗುಣವ ಬಲ್ಲೆವೆಂಬರು,
ತಮ್ಮ ಗುಣವನರಿಯರು,
ಕೂಡಲಸಂಗಮದೇವಾ.
(ಸಮಗ್ರ ವಚನ ಸಂಪುಟ: ಒಂದು-2021/ಪುಟ ಸಂಖ್ಯೆ-36/ವಚನ ಸಂಖ್ಯೆ-123)

ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣವರು ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಬೆಕ್ಕು, ಬಹುಮುಖ ಹೆಣ್ಣು ಅಥವಾ ಜಗತ್ತಿನ ಕಾಂಬ ಕಾಣಿಕೆಗಳು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ದೇವರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಇರುವವರು ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳಲ್ಲೇ ದೇವರನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ದೇವರ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತವರು ತಾವು ದೇವರ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ, ದೇವರ ಗುಣಗಳನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಅರಿತವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲೇ ಆ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಾರೆ; ಕೇವಲ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ದೇವರ ಮಹಿಮೆ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಈ ವಚನ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಒಳಗೆ ಕುಟಿಲ, ಹೊರಗೆ ವಿನಯವಾಗಿ ಭಕ್ತರೆನಿಸಿಕೊಂಬವರ
ಬಲ್ಲನೊಲ್ಲನಯ್ಯಾ ಲಿಂಗವು,
ಅವರು ಸತ್ಪಥಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲರು ಸಲ್ಲರಯ್ಯಾ.
ಒಳಹೊರಗೊಂದಾಗದವರಿಗೆ
ಅಳಿಯಾಸೆದೋರಿ ಬೀಸಾಡುವನವರ
ಜಗದೀಶ ಕೂಡಲಸಂಗಮದೇವ.
(ಸಮಗ್ರ ವಚನ ಸಂಪುಟ: ಒಂದು-2021/ಪುಟ ಸಂಖ್ಯೆ-29/ವಚನ ಸಂಖ್ಯೆ-96)

ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನರು. ಸತ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ. ಯಾರನ್ನೂ ಹೀನವಾಗಿ ಕಾಣದೇ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರ ಅಂಶವಿದೆ ಎಂದು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ದೇವರ ಕೃಪೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಕುಲ, ಜಾತಿ, ವರ್ಣ, ಲಿಂಗಭೇದಭಾವಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕುವುದು ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದು ಈ ವಚನದ ಸಂದೇಶವಾಗಿದೆ.

“ಬ” ಎಂಬಲ್ಲಿ ಎನ್ನ ಭವ ಹರಿಯಿತ್ತು.
“ಸ” ಎಂಬಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜ್ಞನಾದೆನು.
“ವ” ಎಂಬಲ್ಲಿ ವಚಿಸುವಡೆ ಚೈತನ್ಯಾತ್ಮಕನಾದೆನು.
ಇಂತೀ ಬಸವಾಕ್ಷರತ್ರಯವೆನ್ನ ಸವಾಂಗದಲ್ಲಿ
ತೊಳಗಿ ಬೆಳಗುವ ಭೇದವನರಿದು
ಅನೂ ನೀನೂ “ಬಸವಾ” “ಬಸವಾ” “ಬಸವಾ”
ಎನುತಿರ್ದೆವಯ್ಯಾ ಗುಹೇಶ್ವರಾ.
(ಸಮಗ್ರ ವಚನ ಸಂಪುಟ: ಎರಡು-2021/ಪುಟ ಸಂಖ್ಯೆ-513/ವಚನ ಸಂಖ್ಯೆ-1356)

ಬಸವಣ್ಣವರು ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ದ್ವಂದ್ವ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಲೋಕದ ಸುಖ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೊಂದಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಇವೆರಡರ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಹ ದ್ವಂದ್ವ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕೇವಲ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ “ಬಸವ ಬಸವ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ದೇವರ ಕೃಪೆ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಸತ್ಯವಾದ ನಡೆ, ಸದುಪಚಾರ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಶುದ್ಧತೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಭಕ್ತಿ ತೋರದೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಸದುಪಚಾರದೊಂದಿಗೆ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬದು ಈ ವಚನದ ಸಂದೇಶವಾಗಿದೆ.

ಆಕರ ಗ್ರಂಥಗಳು:

• ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಚರಿತ್ರೆ (1800–1947): ಡಾ. ಡಿ. ಎನ್. ಯೋಗೀಶ್ವರಪ್ಪ.
• ಎಪಿಗ್ರಾಫಿಯಾ ಕರ್ನಾಟಕ (ಸಂಪುಟ 24 ಮತ್ತು 25): ಕುವೆಂಪು ಕನ್ನಡ ಅಧ್ಯಯನ ಸಂಸ್ಥೆ.
• ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪುರಾತತ್ವ: ಡಾ. ಆರ್. ಗೋಪಾಲ್
• ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲಾ ಗೆಜೆಟಿಯರ್ (ಪರಿಷ್ಕೃತ ಆವೃತ್ತಿ – 2017): ಎನ್. ಚಂದ್ರಶೇಖರ್.
• ಗುಬ್ಬಿ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ (ಒಂದು ವಿವೇಚನೆ): ಶಿಕಾರಿಪುರ ಹರಿಹರೇಶ್ವರ.
• ನಾಟಕ ರತ್ನ ಗುಬ್ಬಿ ವೀರಣ್ಣ: ಕೆ. ಎನ್. ಭಗವಾನ್.

ಡಾ. ಸತೀಶ ಕೆ. ಇಟಗಿ
ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಉಪನ್ಯಾಸಕ
ಅಂಚೆ: ಕೋಳೂರ – 586 129
ತಾ: ಮುದ್ದೇಬಿಹಾಳ, ಜಿ: ವಿಜಯಪುರ.
ಮೋಬೈಲ್‌ ಸಂ: 92412 86422
ಈ-ಮೇಲ್: satshitagi10@gmail.com

• ಓದುಗರು ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಲೇಖಕರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
• ವಚನಸಾಹಿತ್ಯ ಮಂದಾರ ಫೌಂಡೇಶನ್‌ (ರಿ) ದ ಸಂಚಾಲಕರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಬೇಕಾದ:
  • ಮೋಬೈಲ್ ನಂ. 9741 357 132
  • e-Mail ID: info@vachanamandara.in / admin@vachanamandara.in